Een ‘glasvezeldrone’ is een type drone. Medio 2024 begon Rusland met het inzetten van glasvezeldrones op het slagveld.
Glasvezeldrones zijn vergelijkbaar met traditionele FPV-drones, met als belangrijkste verschillen een grotere romp en een batterij met hoge- capaciteit ter ondersteuning van de verschillende kilo's aan kabelhaspels die tijdens de vlucht vrijkomen. Hun actieradius ligt doorgaans tussen de 2 en 20 kilometer, waarbij het specifieke bereik afhankelijk is van de lengte van de glasvezelkabel; sommige individuele apparaten kunnen meer dan 30 kilometer vliegen. Glasvezeldrones kunnen schieten vanaf een hoogte van een halve meter, 3 meter, 10 meter of 100 meter boven de grond.
Een glasvezel FPV-drone is een tactische drone die twee-wegtransmissie van besturingssignalen en hoge- video mogelijk maakt via fysieke glasvezelkabels. Het belangrijkste voordeel ligt in de extreem sterke weerstand tegen elektromagnetische interferentie. Dit is in wezen een geüpgradede vorm van FPV-drones (First Person Perspective). Het belangrijkste verschil ligt in hun communicatiemethode: traditionele FPV-drones zijn afhankelijk van radiosignalen, waardoor ze gevoelig zijn voor interferentie; terwijl glasvezel FPV-drones fysiek verbinding maken met het grondcontrolestation via een optische vezel met een diameter van 0,5 mm (doorgaans 2-20 km lang) die aan de staart wordt gesleept en gegevens verzendt in de vorm van lichtpulsen om een stabiele overdracht van opdrachten en beelden met lage- latentie te garanderen. Dankzij dit ontwerp kunnen ze betrouwbaar opereren in complexe elektromagnetische omgevingen, waardoor ze bijzonder geschikt zijn voor militaire verkennings- en precisieaanvalsmissies, zoals het aanvallen van gepantserde doelen of infanterieverzamelpunten in het conflict tussen Rusland en Oekraïne.
